Isuzu Fargo

Isuzu Fargo to jeden z tych japońskich samochodów dostawczych, których historia jest znacznie ciekawsza, niż sugerowałaby prosta sylwetka furgonu. Produkowany od 1980 do 2001 roku, Fargo przeszedł bowiem wyjątkową przemianę. Pierwsza generacja była autorską konstrukcją Isuzu, z własnymi silnikami, nietypowym układem kabiny, wersją pickup i napędem 4x4. Druga generacja była już czymś zupełnie innym – Isuzu po prostu wzięło Nissana Caravana i sprzedawało go pod własną nazwą.

Co jeszcze ciekawsze, Fargo w różnych częściach świata występował pod zupełnie innymi nazwami. Można było spotkać go jako Isuzu WFR, Holden Shuttle, Bedford Midi, Vauxhall Midi, Chevrolet WFR czy GME Midi. W pewnym sensie był więc jednym z tych samochodów, które na długo przed erą globalnych platform potrafiły prowadzić kilka różnych życiorysów jednocześnie.

Początek historii: grudzień 1980 roku

Pierwszy Fargo pojawił się w Japonii w grudniu 1980 roku. Był to typowy przedstawiciel klasy lekkich samochodów użytkowych, ale Isuzu nie potraktowało projektu wyłącznie jako prostego narzędzia do przewożenia skrzynek.

Samochód od początku występował jako furgon oraz wersja przeznaczona do przewozu osób. Konstrukcja wykorzystywała silnik umieszczony pod podłogą kabiny, co pozwalało uzyskać bardzo charakterystyczną, niemal pionową sylwetkę.

W pierwszych latach Fargo mógł mieć między innymi benzynowe silniki 1.6 i 1.8 oraz diesla 1.8. Do oferty szybko dołączył również diesel 2.0. Dla samochodu użytkowego był to bardzo istotny kierunek rozwoju, ponieważ właśnie wysokoprężne jednostki miały z czasem stać się jednym z jego znaków rozpoznawczych.

Fargo mógł być zaskakująco luksusowy

Jedną z ciekawszych odmian pierwszej generacji był wprowadzony w 1982 roku dziewięciomiejscowy Fargo LS Wagon. Już sama liczba miejsc pokazuje, że samochód nie był wyłącznie dostawczakiem.

Jeszcze ciekawszy był fakt, że LS miał fabrycznie montowany szyberdach. W samochodzie, który z dzisiejszej perspektywy kojarzy się przede wszystkim z transportem towarów, było to dość niezwykłe wyposażenie.

Fargo potrafił więc występować zarówno jako surowy samochód użytkowy, jak i całkiem komfortowy minibus. To bardzo dobrze pokazuje, jak szeroko Japończycy potrafili wykorzystywać jedną konstrukcję.

Diesel i 4x4 – połączenie, które szybko stało się ważne

W listopadzie 1983 roku Isuzu wprowadziło do Fargo możliwość zamówienia częściowego napędu na cztery koła w połączeniu z silnikiem wysokoprężnym. Rok później 4WD trafiło również do wersji wagon.

Nie był to gadżet mający jedynie poprawiać wygląd katalogu. Fargo był samochodem użytkowym, więc dodatkowa przyczepność mogła mieć znaczenie na nieutwardzonych drogach, w górach czy podczas pracy w trudniejszych warunkach.

Co ciekawe, napęd 4WD nie ograniczał się do najbardziej specjalistycznych odmian. Z czasem stał się jedną z możliwości konfiguracji również dla samochodów przeznaczonych do przewozu osób.

Turbo pojawiło się wcześniej, niż można by się spodziewać

W styczniu 1984 roku do gamy wagonów Fargo trafiły turbodoładowane diesle. Był to ważny krok, ponieważ pozwalał połączyć oszczędność jednostki wysokoprężnej z wyższą dynamiką ciężkiego, wysokiego nadwozia.

Od września 1987 roku w osobowych odmianach wagon zrezygnowano z wolnossących diesli, pozostawiając turbodoładowane jednostki. To pokazuje, że Isuzu coraz wyraźniej przesuwało Fargo w stronę bardziej uniwersalnego samochodu rodzinno-użytkowego.

Samochód, który jeździł po świecie pod innymi nazwami

Jedną z największych ciekawostek związanych z Fargo jest jego międzynarodowa kariera. W Australii pierwsza generacja była sprzedawana przez Holdena jako Holden Shuttle. Produkcję i sprzedaż dostosowywano więc do realiów rynku, na którym sama nazwa Isuzu nie zawsze była najważniejsza.

W Europie i Nowej Zelandii samochód występował między innymi jako Isuzu WFR. W Wielkiej Brytanii jego konstrukcja stała się podstawą dla Bedforda Midi, a później Vauxhalla Midi.

W innych krajach pojawiały się jeszcze nazwy Chevrolet WFR, GME Midi czy Isuzu Midi. W praktyce jeden japoński projekt stworzył więc całą rodzinę bliźniaczych samochodów różnych marek.

Bedford Midi to nie był przypadkowy kuzyn

Powiązanie z Bedfordem jest szczególnie interesujące. Konstrukcja Fargo została wykorzystana w programie General Motors i stała się podstawą europejskiego lekkiego samochodu użytkowego. W Wielkiej Brytanii samochód był produkowany przez Vauxhalla w Luton.

Dzięki temu Fargo stał się przykładem bardzo ciekawego przepływu technologii: japoński producent opracował samochód dla własnego rynku, konstrukcja trafiła do europejskiego programu General Motors, a następnie samochód otrzymywał kolejne marki i nazwy zależnie od kraju.

W 1988 roku pojawił się jeszcze pickup

Jeżeli ktoś uważa Fargo wyłącznie za furgon, może zaskoczyć go informacja, że pierwsza generacja doczekała się również wersji pickup z kabiną umieszczoną nad przednią osią. Wprowadzono ją w październiku 1988 roku.

Pomysł nie okazał się jednak długowieczny. Pickup Fargo został stosunkowo szybko wyparty przez bardziej odpowiednie do tej roli samochody Isuzu, między innymi modele z rodziny Faster.

To ciekawy epizod, ponieważ pokazuje, że Isuzu próbowało maksymalnie wykorzystać platformę Fargo, ale jednocześnie miało już w ofercie osobne konstrukcje przeznaczone do cięższej pracy.

W 1991 roku nastąpiła duża zmiana pod maską

Na początku lat 90. Isuzu zaczęło wycofywać starsze silniki 1.8 i 2.0. W 1991 roku pojawił się diesel 2.4 oznaczony kodem 4FG1.

Dwa lata później, w sierpniu 1993 roku, turbodoładowana odmiana 4FG1-T została standardem w gamie. W tym samym okresie samochód otrzymał również kolejne zmiany stylistyczne i modernizacje wnętrza.

W 1993 roku w samochodach wyposażonych w tylne siedzenia zastosowano również trzypunktowe pasy bezpieczeństwa dla pasażerów z tyłu. To pokazuje, że pod koniec produkcji pierwsza generacja była już znacznie bardziej zaawansowana pod względem bezpieczeństwa niż samochód zaprezentowany w 1980 roku.

Fargo I przetrwał aż 15 lat

Pierwsza generacja była produkowana od 1980 do 1995 roku. Jak na samochód dostawczy jest to bardzo długi okres, szczególnie że przez te lata konstrukcja przechodziła stopniowe modernizacje zamiast całkowitego zerwania z pierwotnym projektem.

W tym czasie zmieniały się silniki, skrzynie biegów, wyposażenie i stylistyka, ale podstawowa koncepcja pozostała ta sama: krótki przód, silnik umieszczony pod kabiną, duża przestrzeń użytkowa i możliwość wykorzystania samochodu zarówno do pracy, jak i przewozu pasażerów.

I wtedy Isuzu zrobiło coś bardzo nietypowego

W 1995 roku pojawiła się druga generacja Fargo. I tutaj historia robi się naprawdę interesująca.

Nowy Fargo nie był już konstrukcją Isuzu. Firma podpisała porozumienie z Nissanem i zaczęła otrzymywać samochód w ramach dostaw OEM. Efektem był Nissan Caravan E24 sprzedawany jako Isuzu Fargo.

Innymi słowy: człowiek kupujący Fargo drugiej generacji otrzymywał samochód, którego konstrukcja nie została opracowana przez Isuzu. To jedna z największych różnic między pierwszą a drugą generacją.

Fargo II był Nissanem Caravanem pod innym logo

Druga generacja była technicznie bardzo blisko spokrewniona z Nissanem Caravanem i występowała już wyłącznie jako furgon lub minibus. Zniknęła charakterystyczna dla pierwszej generacji różnorodność nadwoziowa, w tym pickup.

Na rynku japońskim dostępne były między innymi wersje ośmio- i dziesięciomiejscowe, a samochód mógł mieć standardowy lub wydłużony rozstaw osi.

W ofercie znalazły się również diesle Nissana. Początkowo stosowano między innymi 2,7-litrową jednostkę TD27, dostępny był zarówno wariant wolnossący, jak i turbodoładowany. Później gama zmieniała się wraz z modernizacjami.

Isuzu zaczęło korzystać z konkurenta

Fakt, że Isuzu zaczęło sprzedawać Nissana Caravana jako własny model, był symbolem zmiany strategii firmy. Producent coraz mocniej koncentrował się na samochodach użytkowych i ciężarowych, natomiast rozwijanie własnych konstrukcji w segmencie lekkich vanów przestawało być równie atrakcyjne.

Dlatego Fargo II jest ciekawym dokumentem przemian japońskiego rynku. W latach 80. Isuzu rozwijało własnego vana i eksportowało jego konstrukcję na wiele rynków. W połowie lat 90. bardziej opłacalne okazało się skorzystanie z gotowego produktu konkurencyjnej firmy.

W 1997 roku Fargo dostał jeszcze większego diesla

W 1997 roku do oferty drugiej generacji trafił diesel 3.2. Była to kolejna zmiana pokazująca, że Fargo przestał być małym, prostym vanem, a coraz bardziej przypominał pełnowymiarowy japoński samochód użytkowy.

W późniejszym okresie gama była ponownie modyfikowana. W 1999 roku zmieniono również silnik benzynowy, co było jedną z ostatnich istotnych modernizacji modelu.

Fargo miał także rodzinny charakter

Choć nazwa Fargo kojarzy się przede wszystkim z samochodem dostawczym, w Japonii model występował również jako pojazd do przewozu większej liczby pasażerów. Już pierwsza generacja mogła zabierać dziewięć osób, a druga oferowała konfiguracje ośmio- i dziesięciomiejscowe.

Wysokie nadwozie, przesuwane drzwi i możliwość różnego zagospodarowania wnętrza sprawiały, że samochód mógł być wykorzystywany jako rodzinny minibus, hotelowy shuttle, pojazd dla ekipy pracowników czy zwykły dostawczak.

Dlaczego nazwa Fargo zniknęła?

W maju 2001 roku produkcja Fargo zakończyła się. Jego następcą został Isuzu Como.

Nie był to jednak koniec współpracy Isuzu z Nissanem przy tego typu konstrukcjach. Przeciwnie – Como również należał do świata samochodów dostawczych powiązanych z produktami Nissana. Zmieniła się przede wszystkim nazwa i pozycjonowanie modelu.

Fargo pozostawił więc po sobie dość niezwykłe dziedzictwo. Pierwsza generacja była prawdziwym produktem Isuzu, który zdobył wiele zagranicznych wcieleń. Druga generacja była natomiast przykładem coraz popularniejszej w latach 90. praktyki OEM, w której jeden producent dostarczał gotowy samochód, a drugi sprzedawał go pod własną marką.

Dwie generacje, dwa zupełnie różne Fargo

Najciekawsze w historii tego modelu jest to, że określenie „Isuzu Fargo” właściwie opisuje dwa bardzo różne samochody.

Pierwszy był japońskim projektem Isuzu, rozwijanym przez 15 lat, z silnikami Isuzu, wersją pickup, odmianami 4WD, turbodieslami i luksusowym dziewięciomiejscowym wariantem LS z szyberdachem. Jego konstrukcja zrobiła również międzynarodową karierę jako Bedford Midi, Vauxhall Midi, Holden Shuttle czy Isuzu WFR.

Drugi był już Nissanem Caravanem E24 z emblematem Isuzu. To właśnie ta przemiana czyni Fargo wyjątkowo interesującym modelem w historii japońskiej motoryzacji.

Przez 21 lat nazwa Fargo przeszła więc drogę od samodzielnie opracowanego samochodu użytkowego do produktu OEM. Zaczynała jako jedna z własnych konstrukcji Isuzu, a zakończyła życie jako Nissan sprzedawany przez Isuzu. Trudno o lepszy przykład tego, jak zmieniała się japońska branża motoryzacyjna między początkiem lat 80. a początkiem XXI wieku.